Czy Hermes mógłby dziś otworzyć aplikację kurierską? Czy Atena zarządzałaby szkołą dla młodych geniuszy, a Afrodyta prowadziła własny beauty biznes? Od takich pytań zaczęły się zajęcia w klasie 1A, do której we wtorkowy poranek symbolicznie „przybyli” greccy bogowie. Mitologia — znana uczniom z lekcji języka polskiego — została przeniesiona do współczesności i zestawiona z realnymi wyzwaniami świata, w którym żyjemy.

To projekt, który realizuję już od kilku lat i do którego regularnie wracam, bo za każdym razem widzę, jak dobrze działa. Punktem wyjścia jest zawsze literatura, ale bardzo szybko okazuje się, że to tylko początek rozmowy. Uczniowie muszą zrozumieć sens mitologicznych ról, a potem sprawdzić, jak te archetypy funkcjonowałyby dziś — w świecie technologii, rynku pracy i nowych zawodów. W ten sposób język polski przestaje być przedmiotem „od mitów”, a staje się przestrzenią do myślenia, interpretowania i opowiadania o współczesności.

W trakcie pracy uczniowie naturalnie sięgają po narzędzia cyfrowe. Projektują, planują, prezentują pomysły i uczą się, jak komunikować je innym. Równocześnie ćwiczą współpracę — dzielenie się zadaniami, słuchanie różnych punktów widzenia i dochodzenie do wspólnych decyzji. To momenty, w których bardzo wyraźnie widać, że dobra edukacja nie polega na samotnym wykonywaniu poleceń, ale na pracy z innymi.

Ten projekt ma też od początku wyraźny wymiar doradztwa zawodowego, choć nie pojawia się tu wprost pytanie „kim chcesz być w przyszłości”. Zastanawiając się, jakie kompetencje musiałby dziś mieć Hermes czy Atena, uczniowie zaczynają myśleć o zawodach, rolach społecznych i umiejętnościach, które są potrzebne w dorosłym życiu. To rozmowa o przyszłości prowadzona bez presji, za to z ciekawością i otwartością.

Dlatego wracam do tego pomysłu od lat. Bo łączy różne obszary — język polski, kompetencje cyfrowe, współpracę i refleksję nad światem — w sposób, który jest dla uczniów zrozumiały i angażujący. A przy okazji pokazuje, że szkolna wiedza naprawdę może mieć sens, nawet jeśli czasem czuwa nad nią psotliwy Eros.